Deklinacja wiosenna.

 Deklinacja wiosenna, 

czyli odmiana wiosny przez przypadki 

karkołomnie zrymowana na potrzeby Aluchy.

Kto? Co? Wiosna.

Mówią, że radosna.

Kogo? Czego? Wiosny.

Okres to żałosny.

Komu? Czemu? Wiośnie.

Zielsko znów urośnie.

Kogo? Co? Wiosnę.

Ja już nie urosnę

.

Z kim? Z czym? Z wiosną.

Piję syrop z sosną.

O kim? O czym? O wiośnie.

Pyli znów nieznośnie.

O! Wiosna.

Przyszła bezlitosna.

Jak widać powyżej kaprysie za wiosną nie przepadają.
Z wzajemnością. Ale zadanie w ramach Akcji Wiosenna Opowieść uważam za wykonane;)

Innych, w tym również wielbicieli wiosny, którzy są w znacznej większości jak sądzę, zapraszam do udziału w aluchowej zabawie. Forma, literacka i nie tylko, treść i obszerność dowolne:)

Oj, Alu, ale sobie narobiłaś zajęcia na wiosnę...:)

klik:)

Recydywa.

"Tłumaczyć się nie będę.

O, nie.

Wrócę na chwilkę,

może na dwie.

Napiszę wierszyk,

albo i dwa.

Opowiem czasem 

o sprawach psa.

Obrazek wkleję

z jakiejś podróży

i znów ucieknę,

jak mnie blog wkurzy.

Proszę Kaprysi

nie sądzić srogo,

bo srogie sądy,

nic nie pomogą.

Takie już właśnie 

Kaprysie są,

że piszą tylko wtedy

gdy chcą,

więc recydywę rymem ogłaszam.

Kto ma ochotę,

tego zapraszam"

 

znalezione w http://www.faslook.pl/picture/slady-na-piasku/

Rymowanka terapeutyczna sklecona w celu poprawienia wyjątkowo paskudnego nastroju i zdjęcie jesiennych ogników zamieszczone w celach ilustracyjnych, chociaż nie na temat.

Dlaczego dni są za krótkie,
dlaczego znów boli mnie pięta,
dlaczego myśli mam głupie
dlaczego nie cieszą mnie święta?

Dlaczego lustro odbija
twarz obcą, zmęczoną i smutną,
dlaczego lato przemija
i czemu przed sklepem jest brudno?

Dlaczego drażnią mnie ludzie
i po co zegar wciąż tyka?
Pójdę wyrzucę ten wierszyk,
i pytań stos do śmietnika.

A wtedy słońce zaświeci
i Lesio śmietnik obsika,
a później błogość blogowa
znów wróci do kapryśnika.

Ludzie !!!

Nie będzie stu słów. 
W ogóle o słowach nie będzie, bo słów mi brak z wrażenia.
O rytmach będzie i niezwykłej niespodziance. 
No, bo tak. Ja tu sobie wyjeżdżam na kilka długich dni, a przedtem omijam szerokim łukiem laptopa przez czas dłuższy, a tu anka wrocławianka sprawiła mi niezwykłą niespodziankę i podarowała piosenkę w kapitalnym wykonaniu jej zdolnego syna. 
Tak oto śmieszny stusłowny wierszyk o Lesiu w lesie został tekstem.

I co Wy na to?
Ja jestem pod wrażeniem talentu ankowego Wrocławskiego, miło mi niezmiernie, dziękuję jak nie wiem co i wracam do zaniedbywanego ostatnimi czasy kapryśnika.
W blogowym świecie naprawdę dzieją się czasem rzeczy niezwykłe.
Dziękuję Anko:) I Lesio dziękuje :)))

O Lesiu i lesie rymowanka w stu słowach:)

  

O Lesiu i lesie rymowanka w stu słowach.

 

Czy słońce przygrzewa,

czy deszcz w rynnach gra

my z Lesiem po lesie

chodzimy co dnia.

I z Lesiem po lesie

brykając słuchamy

jak ptaszki ćwierkają, 

wiatr gada z drzewami.

Żywica zapachnie,

lub dzięcioł zastuka.

Jak miło jest w lesie

gdy w Lesiu mam druha.

A z lasu do domu

z językiem na wierzchu, 

wracamy by znowu 

wyjść zaraz po zmierzchu.

Bo Lesio do lasu 

co rusz chodzić chce

Kto ma swego Lesia,

jak jest, dobrze wie.

Pod drzwiami znów Lesia

rozmachał się chwost,

więc zaraz w stu słowach

zamykam mój post.

 

Czerwone jabłuszka.

Myślę czasem o napisaniu czegoś poważnego, ale niestety wychodzą mi same głupotki. Tak to już jest, że każdy tworzy na własną miarę. Zastanawiałam się jak ten wierszyk poprawić, ale nie umiem.

Jest o jabłkach, po które chodzę "w szkodę" podczas jesiennych pobytów na działce. Leży ich pod jabłonką zatrzęsienie i są naprawdę najbardziej chrupiące, soczyste i słodkie na świecie. Każdy, kto spróbował potwierdza, a i los starej jabłoni jest niepewny, bo któż to wie, jakie plany ma wobec niej gospodarz.

Wierszyk napisał mi się po obejrzeniu jesiennych zdjęć w poście Bobe Majse "Aszkenazyjska jesień" i jej go dedykuję, ponieważ doradziła mi zmiany w treści i "jabłonki" zmieniłam na "sadu", a "sąsiadów łąki" na "łąki sąsiadów" oraz dlatego, że czego bym nie napisała rymowanego w blogu, to jej się podoba, a przynajmniej tak pisze, co mnie niezmiennie wzrusza i pociesza, aczkolwiek co do posiadania talentu specjalnego nie przekonuje:)

Czerwone jabłuszka

Owoc jesieni, kolor bazarów,

tak wiele nazw ich, smaków, rodzajów,

lecz najsmaczniejsze są prosto z sadu,

co rośnie obok łąki sąsiadów.

Niewielkie, jędrne, słodkie, chrupiące

w czerwonych kulach zamknięte słońce.

Poranne mgiełki i zapach łąki

zbierały w sobie, aż po ogonki.

Wszystkie dni lata zapamiętały,

bo każdy sprawiał, że dojrzewały.

A teraz twarde, sokiem nabrzmiałe

nazbieram w kosze duże i małe,

Żeby jesienią piekąc szarlotkę

przywołać lata wspomnienie słodkie

rozgrzanej słońcem zielonej łąki.

Nie ścinaj proszę, starej jabłonki.

Mokre róże pachną w biurze, a ja nie mogę pracować.

Co to za pomysł głupi

siedzieć w ponurym biurze

kiedy czerwcowy deszczyk

otula mgiełką róże.

Wiatr z płatków zapach zbiera

w obłoczki go unosi

rozprasza, nęci, kusi

pod nos mi go przynosi.

Jak mam instrukcję pisać

od punktów najeżoną,

gdy deszcz za oknem pada

na różę rozmarzoną.

Ach, być przez chwilę różą

na deszczu się wykąpać,

na wietrze suszyć listki,

w kałuży się przeglądać.

Lub jeszcze lepiej z deszczem

na płatki skapnąć zgrabnie,

zostać kropelką, mgiełką,

gdzie będę nikt nie zgadnie.

I z wiatrem się uniosę,

zapachem róż odurzę,

a później wyparuję,

by już tu nie być dłużej.

Zamiast się skupić nad rozwiązywaniem złożonych służbowych problemów pozwalam, żeby niesforne rymy plątały mi myśli.
Chyba powinnam zmienić pracę, tylko jakoś nie umiem się za to zabrać z zaangażowaniem, co wynika z lenistwa i wygodnictwa, cóż.

A może wreszcie praca mnie zmieni i nie będzie odwrotu? Ja tam bym się zmieniła, bo instrukcja leży odłogiem, a wierszyk jakoś się napisał.

Ładne rzeczy. Zatem czym prędzej kończę ten skandaliczny post, ilustrując go różą, a jej słodki rymowany zapach przesyłam wszystkim cierpiącym nad obrzydłymi papierzyskami:)))

Poranna rozmowa z Mrautak oraz jaskry chińskie w wersji decoupage i filcowej.

Poranna rozmowa z Mrautak

Przyszła i zamruczała: 

"Nie chcę żebyś mnie zostawiała.

W domu jest pusto i nudno,

a smutne koty chudną"

"Ale ja muszę pracować,

żebym ci mogła kupować

chrupki z indyka, zabawki

i wyciąg z kociej trawki"

"A ja bym właśnie wolała,

żebyś mi mięsko dawała.

Takie soczyste, surowe,

co z tego, że dla mnie niezdrowe?

Lub myszkę przynieś mi żywą,

szarą, tłuściutką, prawdziwą,

a jeszcze lepiej wróbelka,

takiego co lata i ćwierka."

Tak długo i mądrze mruczała

i prawie mnie przekonała,

że myszka lub mały wróbelek,

to koci są przyjaciele.

"Mrautusiu! To niedorzeczne,

tak bawią się koty niegrzeczne,

a szanse na przyjaźń z wróbelkiem

u kotów są raczej niewielkie."

Na to grzbiet wyprężyła,

 na ziemię z fotela skoczyła

i poszła spać na kanapie

liżąc się przedtem po łapie.

Po takim porannym mruczeniu

do pracy się snułam w milczeniu.

Najciężej jest wtedy na duszy,

jak człowiek nie chce, a musi.

Tak to już jest, że kocie mruczenie samo się rymuje, a Mrautak nie lubi kiedy wychodzę rano do pracy, tak samo jak ja nie lubię jej zostawiać samej;)

A tymczasem słońce razi w oczy, koty marudzą, wiosna u bram. 

Na jej spotkanie żółto-pomarańczowe korale w słoneczne i pełne (czyli chińskie) jaskry.

A że ciągle zimno, to jeszcze jaskier filcowy. Ciepły, bo wełniany, ale już wiosenny i ładnie wyjaśniający pochodzenie słowa jaskrawy:)

Obie z Mrautak poprosimy już ciepłą, zieloną wiosnę z prawdziwymi jaskrami i urlop. A to jeszcze bardzo daleko niestety. Teraz w wolnej chwili może zrobimy korale w maki, albo w róże, lub coś równie wiosennego, a na razie w koszyku na balkonie zamiast kwiatków kwitnie w słońcu kot:)

Kolorowe korale i wierszyk bez sensu. Wcale;)

Ja bardzo przepraszam, ale zrobiło mi się coś takiego, że poplątały mi się rymy z wełną i co korale, to rymowanka.
To może być jakaś choroba, ale leki już biorę i jest nadzieja, że za jakiś czas mi przejdzie.
Z najnowszych korali jestem zadowolona. Rzadko tak mam. Zwykle chcę coś poprawić, zmienić kolejność, albo elementy.
Te są dokładnie takie jakie chciałam zrobić. Duże i kolorowe.

 

Gorzej z rymowanką. Ale jak pisałam, rymy zaplątały się w czesankę, potem razem z kulkami ufilcowały i wyszło jak poniżej;)

Na zimę dobre są szale

wełniane, duże i małe,

kołdra puchowa, racuchy

lub placek ze śliwką kruchy

I jeszcze ciepłe kakao,

albo partyjka makao,

to wszystko jest dobre, ale

ja wymyśliłam korale.

Korale w kolorach tęczy,

gdy zima za bardzo nas męczy,

są dobre prawie tak samo,

jak grzanka na maśle co rano.

Do tego wcale nie tuczą,

a czasem z kotem zamruczą

o lecie, kwiatkach i słońcu,

w wierszyku co głupi jest w końcu

I sensu nie ma w nim wcale,

bo przecież nie mruczą korale.

                    Nawet takie filcowe,
                                  i kolorowe;)

Przepis na szare filcowe korale pośpiesznie zrymowany w niedzielne popołudnie:)

 

Miękkie kłębki szarej wełny

owiń sobie wokół palca,

polej wodą, umaż mydłem,

potem turlaj z siłą walca.

Jak utoczysz kulek parę

wysusz dobrze, zrób w nich dziurę,

dołóż także coś ładnego,

blaszkę, kamyk, srebrną kulę.

I na linkę lub na sznurek

nawlecz wszystko w kolejności,

potem przymierz i zobaczysz,

jak do twarzy ci w szarości.

W taki sposób odczarujesz

szare, zimne dni styczniowe

i z pomocą wody z mydłem

masz korale z filcu nowe:)

Wierszydełko z przepisem na rymy.

Objawy przepracowania bywają bardzo różnorodne.

Prócz kilku ciekawych dolegliwości natury fizjologicznej zaczęłam składać rymowanki i wierszydełka. Co gorsza czasem je publikuję. Przykro mi.

Traktuję kapryśnikowe zapiski pamiętnikowo, stąd zresztą nazwa bloga, i jak coś sklecę to czasem zapisuję.

Czytacie na własną odpowiedzialność.

Dziś nie będzie słonecznie, jabłecznie i słodko.

Będzie niegramatycznie, informacyjnie, porządkowo i cmentarnie.

A to dlatego, że będąc ostatnio na cmentarzu stwierdziłam, że na większości nekropolii nie ma, są nie wiadomo gdzie, jest za mało* (*właściwe podkreślić) toalet.
W kościołach zresztą podobnie, tylko gorzej. 

Zirytowana powyższym przedstawiam wierszydełko informacyjne, a w nim przepis na rymy oraz zaproszenie do zabawy:)

To nie sztuka znaleźć rym

każde słowo będzie nim,

które taki koniec ma

jakiego nam właśnie trza.

Że to rym jest częstochowski

trudno, niech precz znikną troski

zasad wszelkich też w nim brak

za to rym jest tak, czy siak.

Oto przykład literacki

krótki i nie elegancki

napisany przez J.T.

by zbudował ktoś WC:

Cytat z Juliana Tuwima:

" Tu leży wieszcz, przechodniu nie szcz."

A teraz parafraza fragmentu wiersza tegoż autora:

"Rusz czytelniku mózgiem swym i napisz jakiś własny rym"

;)))

Tematyka dowolna, rymy obowiązkowe.
Oceniać będzie Mrautak, ponieważ ona bardzo dobrze zna się na rymowaniu, bo przecież nie ma nic bardziej poetyckiego jak kocie mruczando;)
Ktoś podejmie wyzwanie?
Kompletnie nie na temat, ilustracją do posta są łapy księżniczki Mrautak jurora, która zawsze wchodzi w kadr, ponieważ słusznie uważa, że ona jest najważniejsza i zdjęcia należy robić jej, a nie jakimś koralikom, tak po prostu ponadziewanym na rzemyk, które pomimo tego, że są pokryte ciekawym matowym szkliwem pt. aligator i trochę je nawet na zdjęciu widać, na uwagę nie zasługują.

Rymowanki dla pewnego łasucha jesienne i słodkie:)

W niedzielny zimny poranek

z jabłek dojrzałych i słodkich

wyduszę smaki jesieni

i włożę je do szarlotki.

Ciastem zapachnie mieszkanie

złociście, słodko, jabłecznie,

a gdy ugryziesz kawałek

rozpłynie się w ustach bajecznie.

A potem podam ci szklankę

ciepłej, słonecznej jesieni

i pomyślimy w zadumie,

czy szarość nam jej nie odmieni.

W takim śniadaniu wrześniowym

niczego mi nie brakuje,

szarlotka, niedziela i jesień

we dwoje najlepiej smakuje.

Deszczowe rymowanki i zdjęcie od Anki;)

Deszczowe zdjęcie autorstwa Młodej:)

Dymek pary nad herbatą,

a tu w końcu przecież lato.

W kroplach deszczu proste, ciche

rymy się składają liche.

Na kwiatki i smutki

na rozpaprane robótki

na weekend za krótki

na "a może napić się wódki?"

na koci wąs, na róży pąs,

                              kapie deszcz

I smętne dumanki, deszczowe mruczanki

w ucho szepczą tak:

                    dwadzieścia mieć znowu lat

                    i kibić jak trzcinka

                    i spać jak dziecinka

( w klawiaturze koci kłak ),

                    jeść móc co chcieć,

                    i pieniądze mieć,

                    winem się upić,

                    pokochać i rzucić

Marzyć i chcieć,

tabletki wyrzucić do kosza precz,

a dziś może na spacer iść, choć

                                      kapie deszcz...

To oczywiście deszczowe nieudolne kaprysine wierszoklectwo inspirowane:)
A kto zgadnie czyimi i którymi wierszami, hę? :))) 

Ogłaszam kaprysiną blogową zabawę bez nagród;) A zresztą kto wie, jak dłużej popada, to może jednak z nagrodą?;) Ładną jakąś:)